کودکان عقل مانده هم برخلاف تصور عموم اگر تحت آموزش‌های درست قرار بگیرند می‌توانند زبان را یاد بگیرند. این به شرطی است که بدانیم چگونه به آنها آموزش دهیم.

روزنامه اطلاعات: پیش از شروع برنامه رشد زبان، کودک عقب‌مانده باید با دقت به وسیله افراد حرفه‌ای از قبیل پزشک متخصص کودکان، پزشک متخصص گوش و حلق و بینی، متخصص شنوایی سنجی، متخصص گفتاردرمانی، مددکار اجتماعی، روانشناس و متخصص منظم کردن دندان ها معاینه شود.
زمانی که فعالیت‌های مربوط به رشد و آموزش زبان را برنامه‌ریزی می‌کنید، مطمئن شوید که هفت نکته زیر در رویکرد شما گنجانده شده‌اند:

 

یادگیری زنجیره‌ای: فعالیت‌ها، هدف‌ها و یادگیری‌ها بر حسب سطح دشواری در نظر گرفته شوند. از حداقل دشواری شروع کنید و به طرف دشواری بیشتر حرکت کنید، مطمئن شوید که این افزایش دشواری، تدریجی موفقیت‌آمیز با پاداش‌های مناسب باشند.

 

یادگیری جزءجزء: هر بخش از یادگیری را به قسمت‌های جزئی‌تر و کوچکتر تقسیم کنید تا کودک بتواند آن را به سهولت و با موفقیت یاد بگیرد. مطمئن شوید که کودک بیشتر با موفقیت مواجه شود تا شکست و نیز به‌طور پیوسته و مکرر پاداش داده شود.


تعادل کافی بین کودک و محیط یادگیری: کودک باید از محیط خود آگاه باشد، زیرا که تعامل او با محیط بهترین وسیله یادگیری کودک است. تجربه‌ها و فعالیت‌ها باید در جهت رشد توانایی کودک از نظر حرکت مستقل در محیطش به کار گرفته شوند.


تقویت پیوسته و ثابت: تقویت، تمرین و پاداش رفتار مطلوب در هر برنامه رشد توانایی زبان کودک عقب مانده ذهنی تربیت‌پذیر باید در درجه اول اهمیت باشد.


سرعت عمل کودک: پیشرفت فعالیت‌های رشدی باید متناسب با میزان آمادگی کودک باشد تا برنامه زمان‌بندی شده معلم.
آموزش فردی: فعالیت‌ها باید برای یک کودک خاص و تا جایی که ممکن است براساس آموزش انفرادی برنامه‌ریزی شود.
ارزیابی مستمر و تعدیل هدفها و محتوای برنامه: دستاوردهای فردی و گروهی شیوه‌های آموزشی و کارکنان باید به طور مستمر مورد تجدیدنظر و اصلاح قرار گیرند.